Κάρυστος

Με ένα μικρό καΐκι και μια μεγάλη δύναμη ψυχής, ο κυρ Παναγιώτης μεγάλωσε τα παιδιά του, τα σπούδασε και πάλεψε για να τους προσφέρει μια καλύτερη ζωή.

Μέσα από τις αφηγήσεις του, μας ταξιδεύει στη ζωή του ψαρά στο δύσκολο Καβοντόρο. 

Μας μιλά για τις φουρτούνες, τις δυσκολίες, τους αγώνες και τις θυσίες μιας ζωής δεμένης με τη θάλασσα.

Γιατί πίσω από κάθε παλιό ψαρά κρύβεται μια ολόκληρη ζωή.

 Μια ιστορία που αξίζει να ακουστεί, να καταγραφεί και να μείνει ζωντανή στις επόμενες γενιές. ❤️

Οι άνθρωποι του τόπου μας είναι οι ζωντανοί θησαυροί της Νότιας Καρυστίας.

 Κι όσο προλαβαίνουμε να τους ακούμε, τόσο πλουσιότερη γίνεται η μνήμη μας.

Ο κος Καραμπουρνιώτης Ευθύμιος ετών 91,αποτελεί ένα από τους τελευταίους εν ζωή ταχυδρόμους που εκαναν το δρομολόγιο του Καβοντόρου την εποχή που δεν υπήρχαν δρόμοι αρχικά με τα πόδια και στη συνέχεια με μουλάρι κατά τα έτη 1956 έως 1972.Το δρομολόγιο ήταν πολύ μεγάλο .Ξεκινούσε από την Κάρυστο-Καστρί-Ποτάμι-Πλατανιστός-Αντιά-Κόμητο-Καψούρι-Δρυμονάρι-Θύμι-Ευαγγελισμός-Σχίζαλη-Πρινιά-Αμυγδαλιά.Αποτελούσε ο μοναδικός συνδετικός κρίκος των χωριών αυτών .Δεν μοίραζε μόνο γράμματα για τους ανθρώπους του Καβοντόρου, ήτανε ο γιατρός καθώς τους πήγαινε φάρμακα αφού γιατρός δεν υπήρχε ,περνούσε τα παιδιά από το ρέμα να πάνε σχολείο ,και πήγαινε γάλα στα μωρά .Ήταν γέφυρα και δρόμος για όλους τους ανθρώπους σε αυτά τα μέρη .Ένας σύγχρονος Οδυσσέας.

Το καΐκι Δόξα αποτελούσε για τα Καβοντορίτικα χωριά το μοναδικό μέσο μεταφοράς για τους κατοίκους των χωριών αυτών ελλείψει δρόμων .Ήταν η μοναδική διέξοδος μιας και δεν υπήρχε οδικό δίκτυο,ρεύμα ,νερό.

Καπετάνιοι του ιστορικού αυτού καϊκιού ήταν ο Ευάγγελος ΔΩΡΟΒΑΤΑΣ και ο Παναγιώτης ΒΟΥΓΙΟΥΚΑΣ .Οι συνθήκες που πραγματοποιούσαν το δρομολόγιο ήταν αντίξοες.

Με ένα μικρό καΐκι διέσχιζαν το Κάβοντορο και τα μανιασμένα κύματα με βοριά και με νοτιά,προκειμένου να γεμίσουν τα χωριά με ανθρώπους και τρόφιμα .Αν δεν υπήρχε το καΐκι τα χωριά αυτά θα είχαν ερημώσει προ πολλού.